Linksdraaiend of rechtsdragend?

We worden allemaal een dagje ouder... Dat schijnt te heersen in de club, evenals diverse virussen. Snotterend, hoestend en proestend ploegden de WTCers zaterdag door de Hoge Venen rond Hockai. Drie kilomter na vertrek de eerste discussie: doen we de track nu links- of rechtsdraaiend? Onder invloed van alle Cinaytjes had niemand, ook Bert zelf niet, onhouden wat Bert vrijdagavond als ideale richting had aanbevolen. Het werd linksom, met als gevolg redelijk wat onfietsbare klimmetjes (of was het ook hier de wet van de remmende ouderdom?). De fiets links- of rechtsdragend op de schouder, leek het of de Wilhelmina Wandelclub op de Hoge Venen was neergestreken. Wat materiaalpech hier of daar, met bijbehorende wachtmomenten, maakte dat eenieder die nog niet verkouden was dat alsnog werd. Terwijl Johan ergens bovenop een heuvel een lek aan het fixen was, pompte Wim de moraal op met de bekende doorgeefworst (gecentreerd gedragen op zijn fiets). Dit tafereel, met uitzicht op Slot Reinhardstein, kreeg zowaar een soundtrack van doedelzakmuziek. (Klik Lees Meer om meer te lezen....)

Door alle oponthoud duurde het tot ver na het middaguur voor we in Ovifat een warm onderkomen in Carnavalssferen troffen: La Petite Guinguette. Het onthaal was hier zo warm dat we niet in de gaten hadden dat buiten de beloofde buien reeds losbarstten. Met ongekend weinig discussie werd vervolgens de route een beetje ingekort zodat we Sebastian Langeveld nog glorieus konden zien finishen in de Omloop.

Die avond bleek dat al de ouder wordende garde toch behoorlijk met zijn tijd meegaat… Niet alleen hebben de broertjes tegenwoordig WIFI (dat alleen op bepaalde hotspots bleek te werken), maar dit lokte ook alle meegenomen gadgets uit de kamers mee tot aan tafel. Met een paar Cinaytjes op kwam bij ieder het kind boven: lekker tijdens het eten met de pindavingers aan de iPad van Leon zitten om blaadjes van een boek om te slaan, vogels te katapulteren, het snot voor iemands ogen te fietsen, of ouderwets te sjoelen. Het was dat de broertjes nog geen beamer hebben… toen het scherm van de iPhone te klein bleek voor een video-avond met historische clubbeelden, was daar gelukkig nog wel het relatieve breedbeeld van de laptop van de voorzitter. Zo werd het verstrijken der jaren nog duidelijker bij het bekijken van Jonge God Wim Dries, die er in 1986 in slaagde Menno Grootjans in de Budelse Tijdritten op 4 seconden te zetten. En dit terwijl Wim zelf zich als enige aan het kijkspektakel onttrok door zich te verdiepen in ouderwetse kaarten. De meeste lage lidnummers bleken in 25 jaar weinig veranderd, al hadden sommige kijkers wat moeite om de oude sprintheld Fontempi te herkennen (niet meer gesignaleerd sinds Francellara in het peloton verscheen).
Gek genoeg had om 23 uur niemand meer zin om nog even een winteravondritje naar Spa te ondernemen, over het mooie tot fietspad getransformeerde spoorlijntje. En de broertjes konden gewoon om middernacht naar bed.

Na tijdens het zondagontbijt gehypnotiseerd te zijn door de linksdraaiende regenspiraal op de buienradar van Wim (had hij eigenlijk wel internetverbinding of waren het oude data?), waren de alweer een dagje oudere lijven snel overtuigd om vandaag eens zonder fiets op de nek te gaan wandelen. Zul je altijd zien dat het achteraf (relatief) prachtig fietsweer was. Maar het moet gezegd: op de fiets hadden we toch een flink aantal natuurdetails gemist (zie de foto's van Wim), evenals diepgaande discussies over de bijdrage van het eten van everzwijn op het broeikaseffect (gezien de methaanuitstoot van deze en gene). Toen de fietsen ongebruikt op de auto's geladen waren om bijtijds de terugtocht te aanvaarden, liet zelfs de zon zich even zien. Gelukkig striemde de regen op de terugweg naar Eindhoven op de auto's de zaterdagmodder van de fietsen, zodat de gewonnen uurtjes op zondagmiddag besteed konden worden aan voorbereidingen voor het aanstaande wegseizoen. Toch kunnen we bijna niet wachten tot februari 2012, wanneer het volgende veldrijweekend op de kalender prijkt!