Het Dorp Dieulefiets

Thuis heb ik nog een ansichtkaart,
waarop een tijd, een grap met vaart,
hoeveelste ik geworden ben.
Een kroeg, het dorpje Dieu Le Fiets…
Het zegt u hoogst waarschijnlijk niets
Het is waar'k juist van bekomen ben.

Dit dorp, ik weet nog hoe het was
De kind’ren visten uit een plas
Mijn fiets die ratelt op kasseien
Het raadhuis met terras ervoor
Een landweg tussen lavendel door
Het bier, de wijnerijen

En voor de camper Chef d'Equipe
Zag ik de lange tafels staan
ik dronk meer wijn en wist niet beter
Dan dat Peer uren door zou gaan…

Shshshshshssssst…   (klik "lees meer" voor het volledige verslag)

Als je de vakantiecommissie laat bestaan uit leden van de Harmonie, dan kun je zien aankomen dat er muziek in de clubvakantie gaat zitten! Maar van het concert des levens krijgt niemand een program, en dus ook niet van de clubvakantie. De voorzitter liep voortdurend achter de feiten aan. Toen ze op zaterdag werd afgezet door haar Franse sprinttrein, was de briefing al afgelopen en een spontaan petanque-toernooi op het terrein van de chefs d'equipe al begonnen. Tsja, de clubvakantie wacht nu eenmaal op niemand. En wie in een mongolenonderkomen aan de randen van de camping bivakkeert, kan weliswaar elk uur de kerkklok horen luiden, maar weet niet de klepel van clubbel hangt. Zo miste ze bijna de Tourquiz op maandag, maar daarin was uiteindelijk toch iedereen kansloos tegen de "Buikjes" (wie zei er ooit: "de tour wordt in bed gewonnen?"): Frank, Frank, Mon, Rens en Wilt (met iPad - de jeugd kan tenslotte geen seconde zonder Angry Birds, toch?). Bijzondere vermelding verdient de sponsor, die als enige die ene kennisvraag goed wist te beantwoorden. Dat was echter de enige vraag die wielerweetjeswonder Wilt fout had (in de finale zonder iPad, maar was het ook zonder iPapa?). Hij ging dan ook naar huis met de hoofdprijs: een fles Pernod. Deze werd natuurlijk onmiddelijk ingeruild tegen een gratis jacuzzibezoek, op voorstel van Ben met zijn Wellnesschalet (normaal tarief: afwascorvee of 5 euro inleveren bij Rosa). En terecht deelde het wetenschappelijk bureau in de prijzen, want wie hoort er nu het meest thuis bij de buikjes?

Van de tochten des WTC's kan weliswaar iedereen een track krijgen, maar duidelijk is dat dit geen garantie is voor een georganiseerd vertrek. Op zondag sloeg in de eerste kilometers al meteen een gevalletje GPS-chaos toe. Waar de vroege groep (90km) geen keus had dan het intern kompas van Marc Pulles richting de eerste krachtmeting op de Chaudiere te volgen (dwz: geen gezeik, gewoon over de doorgaande weg het dorp uit), sloeg de "rustige" 55km groep echter meteen uit (en bijna op) mekaar. Alles kwam echter al snel weer goed: een uurtje later stond vredig clubje netjes onderaan de Chaudiere op de voorzitter te wachten. Die had zich laten lossen uit de 90km groep, toen ze had berekend dat pauze op 72km niet op de helft van 90 km kon liggen. In plukjes kwam uiteindelijk iedereen samen in Markus Biere, de eerste van een lokale verkenning van bier- en wijnlokalen uitgezocht door onze laatste aanwinst, Peer van Mol, die zich meteen al goed heeft ingegraven in de club. Altijd fijn, een beetje verjonging…

Dinsdag vond de tweede prachtige toertocht plaats. Dit keer met een stuk minder chaos, al koos deze en gene gaandeweg zijn eigen variant op de officiele route. Bij de tweede (!) pauze in Bouvieres schoot de garcon totaal in de stress bij 18 hongerige blikken om half 3 's middags. Hoe haalden we het in ons hoofd om nog te willen eten in the middle of nowhere? Aangezien honger rauwe bonen zoet maakt, wisten we de onfranse kleffe sneeen witbrood met een likje pate best te waarderen. Culinair hoogtepunt waren natuurlijk de lullige augurkjes die hij ertussen verstopt had (een per boterham, de lulligheid plastisch gedemonstreed door Albert)…

Op woensdag nam Peer ons ter afleiding nog even op excursie naar zijn oude woonplaats Nyons, waarbij we ter versterking ook nog even een brouwerij en wijnhuis aandeden.
Daarna begon het aftellen en de spanningsopbouw voor ons jaarlijks klimtreffen. Punthoofd Emiel kwam als een Johnny Hoogerland speciaal voor de koers over uit Kroatie: hij was alweer lelijk gevallen, maar zoals eerder bij de Mont Blanc cyclo was er geen krul op zijn hoofd die hem van zijn plan kon afbrengen.
Dit jaar beklommen we eindelijk officieel, dwz onder toezicht van de gedelegeerden van het wetenschappelijk bureau, de Col de la Chaudiere. Al jarenlang vertelt een bord achterin het cafe ons dat de top slechts 12 km verwijderd is, toch was het voor het eerst dat deze door zo'n grote delegatie WTCers bedwongen werd. Maar liefst 36 helden redden het tot de top alwaar hen meteen een medaille werd omgehangen - 6 deelnemers meer dan vooraf geschat, dus de laatste 6 krijgen hun medaille nabezorgd. Voor uitslagen: zie de foto van de officiele finishlijst, en voor het verhaal van de strijd wachten we nog op de full feature film die Joep en Edwin aan het produceren zijn. De trailer is al wel beschikbaar! De regionale omroep heeft overigens ook een rapportage gefilmd: we hopen de link naar de uitzending nog te mogen ontvangen.

 

Voor de klassementfetisjisten: de koppelkoers van het jaar is gewonnen door Edwin en Sanne, met 8 seconden voorsprong op Liesbeth en Leon. Maar kijk uit: Anneke heeft aangekondigd te gaan trainen voor de Mont Ventoux, dus vlak koppel nummer 3 van dit jaar niet uit. Omdat een vakantierelatie niet telt als geregistreerd partnerschap, zelfs al duurt die relatie al meer dan 5 jaar, zijn Marc en Geert buiten mededinging gehouden in de koppelkoers.
Moniek en Derek wonnen de vader/moeder - zoon/dochter competitie van dit jaar overtuigend, met Frank en Riks op een mooie tweede plaats. Jammer dat de bus van Thomas buiten de tijdslimiet arriveerde, daarmee het favorietenkoppel Frank-Thomas buitenspel plaatsend.
Voor de organisatie van volgend jaar: de wisselbekers kunnen opgehaald worden bij Leon (eindelijk eerste in de categorie 55+, nu voorgaande winnaars Jan en Leopold afwezig waren), Ilse (prachtig debuterend met een overtuigende eerste plaats bij de dames) en Marc Pulles (alweer? hopen dat hij de beker niet met opzet op de camping heeft achtergelaten, want hij scheen alweer niet in zijn auto te passen).

Maar even terug naar de muziek: werd op dinsdag ons hoogste lidnummer op het terras van Sahune door een "vreemde" nog aangezien voor niet geheel onbekende accordeonist (oud-lid en van hetzelfde langharig type), op woensdagavond had een heuse wereldster op de trekzak opgetreden in Dieulefit: Richard Galliano, met het klassieke Hoboken Trio. Dankzij de bevlogen woorden van Pierre (over tango's zoals op ons kroonprinselijk huwelijk) toog een delegatie van meer dan 20 WTCers naar het naastgelegen park. Maar ook van dit concert kregen we vooraf geen program. De kenners kwamen aan hun trekken, maar de liefhebbers van een mopje musette kwamen redelijk beteuterd thuis, evenals Ben, voor wie het gespeelde Ravel op zich al te weinig klassiek was, laat staan met een blaasbalg tussen het Hoboken trio.
Daarentegen geen wanklank van Ben op de avond van het feestelijk slotdiner! Niet alleen was het eten voortreffelijk, op de camping ver- en bezorgd door Jaaps nieuwe beste vriend (wegens de ideale combinatie van gulheid en gulzigheid), de lokale traiteur van de Serre de Turc (nee, hij serveerde geen kebab!). Ook de lokaal ingeslagen biologische wijn van Peers vrienden mocht er zijn. Zelfs de "per ongeluk" teveel meegenomen extra 15 liter vonden een goede bestemming bij de "omwonenden" op de camping.  In een lichte roes gebracht dansten en zongen zij mee toen Peer zijn gitaar tevoorschijn toverde en het ene chanson na het andere aanhief. Om 23 uur kwamen de -nog nuchtere- campingbaas en zijn vrouw ons tot stilte manen (de Wild Rover werd misschien iets te enthousiast meegezongen)…  Geen probleem, nog eentje dan en neemt u vooral ook nog een wijntje… Maar het verzoek-slotnummer van Madame ("Angie") was wat te luid… Dus volgde een fluisterversie van "the sound of silence", en madame was reddeloos verloren ("where do you go to, my lovely"? nou, voorlopig nergens!). Dit bleek de prelude voor een heus stilteconcert met mee-shhhsshh-ers als: "il est cing heurs, le camping s'eveille", "je ne regrette rien", "hallelujah", "marina" (!), tot om een uur of 1 de wijn op was, en wijzelf eigenlijk ook.

Of het veelgeprezen lage sulfietgehalte van de wijn ook betekent dat Ben de vlekken uit zijn kleren er makkelijker uitkrijgt, moet nog bewezen worden. Hoe dan ook zal hij er op zijn kleerloze vervolgcamping in Crest geen hinder van hebben ondervonden.

Commissie Dieu le Fiets, we hebben genoten, hartelijk dank. In het bijzonder ook Leopold, die met Marja helaas eerder naar Nederland terugmoest om nog afscheid te kunnen nemen van haar moeder.
Volgend jaar is weer een jubileumjaar, dus tijd voor weer een visite du Mont Ventoux. De commissie heeft zich al opgeworpen: Edwin V, Guus, Joep en Peer. In september komen ze bij elkaar, en we hopen de week dan al snel vast te kunnen leggen zodat niemand eromheen kan!

Tot slot, voor de doorlezers: een gemiste kans voor een kennisvraag bij de Tourquiz
Wat is het lidnummer van Joop Zoetemelk?
De juiste Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. maken kans op een gratis consumptie op de clubborrel van 19 augustus!